Kinderen vragen geen aandacht; zij zoeken verbinding

Veel grote problemen beginnen klein.

In groep 3 zit een meisje van zes jaar. Haar juffen geven aan dat het meisje enorm veel aandacht vraagt, vooral negatieve aandacht. En wanneer zij haar de aandacht geven, wordt het alleen maar erger. Dan wordt het meisje claimend, ze hangt soms letterlijk aan de juf. Het begint hen zelfs te irriteren en ze reageren dan kortaf naar het meisje. Overleg met ouders heeft geleerd dat het thuis net zo is.

Het advies vanuit externe begeleiding was om het gedrag vooral te negeren of hele korte duidelijke instructies te geven.

Tot nu toe zonder resultaat.

"Bart, de aandacht die zij vraagt, gaat ten koste van de andere kinderen. Wat kunnen we nog méér doen; heb je een omdenker voor ons?"

"Zéker heb ik die. Dit meisje vraagt geen aandacht, dit meisje zoekt verbinding. Wees haar een stapje vóór en zorg dat jullie het initiatief tot contact nemen. Roep haar bij aankomst op school direct bij je, vertel wat er gaat gebeuren en wat je van haar verwacht. Doe het liefdevol. Herhaal dit bij elke overgang; in de kring, naar buiten, bij het opruimen etc. Houd dit vier weken vol en kijk wat er gebeurt."

Al na een week krijg ik een mailtje. 'Wat een verbluffend resultaat! Het meisje leek blij verbaasd dat wij háár benaderden. Ze reageerde erg positief en al na enkele dagen zagen we haar tot rust komen. Ze richtte zich meer tot de klasgenoten in plaats van tot ons. Alsof ze zich zekerder voelde.'

Inclusie lijkt een groot vraagstuk, omdat het tegenover grote problemen wordt gezet. Maar werkelijke inclusie begint klein. Bij écht gezien en gehoord worden. Bij volwassenen die het voortouw nemen.

Het systeem hoeft niet te veranderen voordat wij inclusief kunnen zijn. Het is juist andersom: door inclusief te zijn veranderen wij zélf het systeem.